hierbij willen wij mededelen dat mijn vrouw, onze moeder en oma is overleden op 1 december 2007

hierbij willen wij mededelen dat mijn vrouw, onze moeder en oma is overleden op 1 december 2007

Wat moet je schrijven als je hoofd vol zit en je je verdrietig voelt? Geen idee. Ik wil wel zoveel vertellen maar het lukt gewoon niet. Of te moe, of geen zin en vooral typen duurt zolang…….zucht. Ik vind het zwaar worden, vooral geestelijk. Ik mis heel erg de steun van mijn partner qua communicatie en belangrijke dingen regelen. Ook gewoon het samen kletsen over van alles en nog wat of wat het allemaal met hem doet. En dit is niet kwaad bedoelt maar hij kan het op een of andere manier niet. Maar het maakt wel dat ik mij erg eenzaam voel en mijn wereld nog kleiner is geworden. Vooral nu ik met mijn "scenario" bezig ben van hoe en wat omtrent mijn overlijden. Er moet zoveel geregeld worden en op papier komen te staan, dat is alleen niet te doen. Maar gelukkig is er een dierbaar iemand die met mij mee denkt en mogelijkheden aanreikt waarvan ik niet wist dat die bestonden en niet te vergeten Jeroen en Yvonne. Maar ik zou het zo graag samen met hem willen doen en willen delen, maar helaas het zij zo.

Morgen komt er ondersteunende beademing op mijn rolstoel, eindelijk. Er zat al een apparaat op, maar dat heeft zolang geduurd dat het alweer achterhaald is. Nu komt er een op die ik ‘s nachts ook gebruik met een mond-neuskap. Hopelijk voel ik mij dan wat minder moe en slaperig. Nadeel is dat ik mijn bril niet op kan om te computeren. Dus moeten we naar de opticien om een bril op de kap te laten maken. Ook is mijn sondevoeding veranderd. Het gaat nu continu via een pomp die in een rugzak aan mijn stoel zit. Ook de voeding is vorige week veranderd omdat ik erg opgeblazen was in mijn maag en darmen wat pijnlijk was. Dat gaat nu gelukkig stukken beter. Verder zijn mijn nekspieren slapper geworden en praten is helemaal knudde, het lijkt wel oertaal. Maar ik ben er nog steeds en daar ben ik erg dankbaar voor want ondanks alles geniet ik toch nog van veel dingen. Ach morgen is mijn dip misschien wel over.

Deze tekst staat op mijn T-shirt en op mijn grote slabber

Sprakeloos

Mijn hoofd zit vol
mijn hart loopt over
van niet gesproken
woorden en gevoelens

ik wil praten en zingen
en schreeuwen en gillen
maar mijn lippen maken
enkel vreemde geluiden

door een nare ziekte
mond dood gemaakt
eeuwig moeten zwijgen
sprakeloos ben ik

xa9 Gerry Kram

Tijd geleden dat ik hier schreef. Het ontbreekt mij aan energie de laatste tijd. Deels door mijn ziekte en deels door zorgen. Ook het typen met de enige vinger die het nog doet, vergt veel inspanning.

Veel mensen komen niet meer en de dierenbescherming daar hoor ik helemaal niets meer van. Ach ja, uit het oog uit het hart. Vaak krijgt Bauke te horen dat mensen het moeilijk vinden, maar een kaartje of een mailtje kan er zelfs niet vanaf. Hoe zouden die zelfde mensen het vinden als zij in zo’n positie zaten? Ik ben zeer teleurgesteld. Maar genoeg hier over, ik ben het kwijt en er zijn gelukkig genoeg lieve mensen om mij heen.

Mijn praten is bijna niet meer te verstaan wat soms frustrerend is maar ook komische momenten met zich mee brengt. Het lijkt soms wel een "raad het woord" spelletje. De spieren rondom mijn ogen, mond en kaak worden steeds slapper, zo ook mijn nek. Ik moet nu meer achterover in mijn stoel anders hangt mijn hoofd voorover. Het is zeer vermoeiend om mijn hoofd in balans te houden en om mijn onderkaak aan te sluiten om te voorkomen dat ik ga kwijlen. Dit vind ik het ergste van alles, zo genant.En dit wordt natuurlijk nog erger. Ook bijt ik vaak op mijn tong en knarsen mijn tanden hard over elkaar als ik mijn mond wil sluiten. Alles met elkaar maakt dat je eenzamer wordt omdat je geen gesprek meer kan voeren.

Mijn buik katheter geeft ook vaak problemen. Zo loopt hij goed en dan weer niet. Ik heb nu weer een fikse blaasontsteking. Er zat heel veel bloed in mijn katheter zak. Dus weer een zwaardere kuur en blaasontspanners gekregen en nu om de vier weken naar het ziekenhuis om een nieuwe buikkatheter te plaatsen.

Verder geniet ik veel van mijn tuin, iedere dag is er wel wat gegroeid. Ook het gekwetter van de vogels en hun kroost is heerlijk om te horen. Voor mij is het nu heerlijk om ook af en toe weer even te ontsnappen aan het tussen vier muren te zitten. De katten gaan met mooi weer ook weer overdag in de ren zodat de achterdeur weer open kan. Gelukkig breekt er weer een mooie tijd aan.

Bij deze even aandacht voor een actie van een buurtbewoner. Ik hoop dat veel mensen zijn website willen bezoeken. En dan ook nog een berichtje willen achterlaten en de poster willen downloaden. Een goede actie van een man met eindelijk eens geen woorden maar daden!

Mijn naam is dus Gerry. Moeder van twee zonen, Jesse 16 en Nick 24 jaar. Ik heb een vriend, die tevens mijn mantelzorger is. Daarnaast heb ik nog twee vrienden die mijn mantelzorger zijn, Jeroen en Yvonne. Tevens ben ik Oma van een lieve kleindochter Faith April, geboren op 5 augustus 2004.

Wilt u op onerstaande link aub even stemmen? De opbrengst van de cd gaat naar de vereniging voor spierziekten. Alvast mijn dank. Before i’ll be gone

Ik ben sinds 1997 afgekeurd en heb al jaren Fibromyalgie. Op 17 Mei 2005 kreeg ik te horen dat ik een spierziekte heb, genaamd ALS (amyotrofisch laterale sclerose), dit is 15 juli bevestigt in het AMC ziekenhuis te Amsterdam. Op het moment schuifel ik nog wat door het huis en buitenshuis heb ik sinds kort een scootmobiel en een duwrolstoel. Het is wel hard gegaan sinds februari 2005. Dit heeft mij doen besluiten om deze weblog te maken. Dus een soort van dagboek.

Mijn verjaardag was erg gezellig en ik ben erg verwend door iedereen. Dus bedankt voor alle kaartjes, mailtjes, bloemen en cadeautjes. Dinsdag erna moest ik halsoverkop naar het ziekenhuis omdat mijn buikkatheter er zomaar uit vloog. Ik knoeide al een tijd met deze katheter, maar nu zat hij helemaal verstopt. Dus hop naar het ziekenhuis want dan moet er snel een nieuwe in voordat het gaatje dicht gaat zitten. Het ging niet gemakkelijk en het moest weer opnieuw opgerekt worden. Ik ben helemaal geen pieper maar ik heb het uitgejankt! De uroloog begreep het ook allemaal niet maar vermoede een flinke ontsteking van de blaas. Dus een kuur mee. Maar ik bleef mij maar ellendig voelen. Een week later werd ik x92s morgens wakker en moest overgeven en was doodop en beroerd. Een flinke griep had mij te pakken. Een dag later werd Bauke ziek en de dag erop Jesse. Het was een erg x93gezelligex94 week. Maar gelukkig zijn we er allemaal weer bovenop. Ik voel me sinds weken weer goed te pas, heerlijk is dat.

Met Zowy gaat het geweldig! Hij is volledig geaccepteerd door Salem en Sarah. Ze rennen achter elkaar aan en stoeien met elkaar tot het een lieve lust is. Ook Jill doet mee. En sinds kort ook onze rode clown Kane. Kane is in oktober vorig jaar naar mijn lieve vriendin Daantje en haar gezin gegaan voor herplaatsing. In het begin was het even wennen voor hen vier poezenmeiden. Maar Kane probeerde telkens toch contact te maken maar de dames vonden dat niet prettig. Menigmaal escaleerde dit in een hevig gevecht waarbij de plukken haar in het rond vlogen. De poezen raakten gestrest en eentje moest daardoor veel overgeven. De situatie was gewoon niet prettig meer en Daan vertelde het ons. Ze vond het verschrikkelijk, want het hele gezin was dol op Kane. Wel dubbel hoor, zij hebben verdriet en ik ben intens gelukkig dat mijn rode clowntje weer thuis is. En zo heb je ineens weer vier katten i.p.v. twee. En Bauke heeft besloten dat ze nu voor altijd blijven.

Dus nu zie ik x92s morgens als ik rechtop in bed zit, vier katten en een hond voorbij racen. Daar kan geen mooie film tegenop. Wat houd ik veel en geniet ik van mijn dierenkinderen.